حكومت بايد مظهر عدالت اسلام و تحقق بخش هدفها و مقاصد اسلام و مجرى احكام اسلام باشد . زمامدارانى كه در دوران خلافت بنى عباس و بين اميه و دورانهاى ديگر روى كار آمدند ، بيشتر از نظر مذهب شيعه واجد شرط كدخدائى يك ده بلكه رفتگرى يك كوچه هم نبوده‌اند . هركس تعاليم اسلام ، روش پيغمبر و امير المؤمنين و ائمه طاهرين و وضع معاش و معاشرت آنها را با مردم ملاحظه كند و پس از آن به تاريخ زمامداران خودسرى كه در جوامع مسلمين روى كار آمدند ، رجوع نمايد كه چگونه با زور ، حكومت مسلمين را قبضه كردند و خود را بر مردم تحميل نمودند و بيت المال مسلمين را صرف عياشيها و شهوترانيها و تجملات و كاخ‌نشينى خود و خويشاوندان و درباريان خود كرده و با سربازان و سواران مخصوص كه موكب آنها را اسكورت مىكردند به مردم جاه فروشى كرده و مقام و قدرت خود را به رخ آنان مىكشيدند ، تصديق مىكند كه روش زمامدارى آنها با برنامه‌ها و تعاليم آزادىبخش و عدالت‌گستر اسلام سازش و ارتباطى نداشت « 1 » و همانطور كه بعضى از بزرگان مىگفتند : مراسمى كه معمول مىداشتند ، مراسم خلافت و زمامدارى اسلامى نبود بلكه بدترين رسوم ديكتاتورى و استبداد و بازگشت به عصر جاهليّت و دوران قبل از اسلام بود . ما اگر در اين موضوع وارد شويم از مقصد خود در اين مقاله دور

--> ( 1 ) - رجوع فرمائيد به كتاب پرتوى از عظمت حسين عليه السّلام تأليف مؤلف ، ص 349 تا 358 .